دون کیشوت، لوئیس دکاموئش، کامیلو کاستلو برانکو و تیشیرا د پاسکوآئس در باغی ابدی در میان یک شهر مدرن با یکدیگر ملاقات کرده و درباره زندگی گفتگو می‌کنند.

یک فیلم آنتولوژی که داستان‌های مختلفی را پیرامون موضوع نامرئی بودن در دنیای مدرن دنبال می‌کند.

چهار صدا و دیدگاه‌های آن‌ها درباره گیمارایش، شهر مهد ملت پرتغال و پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۱۲.

گبو با وجود سن بالا و خستگی مفرط، همچنان به عنوان حسابدار کار می‌کند تا مخارج خانواده‌اش را تامین کند. او با همسرش دوروتیا و عروسش سوفیا زندگی می‌کند، اما غیبت ژائو، که هم پسر و هم همسر است، آن‌ها را نگران کرده است. به نظر می‌رسد گبو چیزی را پنهان می‌کند، به خصوص از دوروتیا که مشتاقانه منتظر دیدن دوباره پسرش است. سوفیا نیز منتظر بازگشت همسرش است و در عین حال از او می‌ترسد. ناگهان ژائو از راه می‌رسد و همه چیز تغییر می‌کند.

از یک عکاس به نام ایزاک توسط صاحبان یک هتل درخواست می‌شود تا از دختر تازه درگذشته‌شان، آنجلیکا، پرتره بگیرد. وقتی او از دریچه لنز دوربینش به دختر نگاه می‌کند، به نظر می‌رسد که او فقط برای ایزاک دوباره زنده شده است. او در دم عاشق دختر می‌شود و از آن لحظه به بعد، شب و روز روح آنجلیکا او را رها نمی‌کند.

در قطاری به مقصد الگاروه، مردی جوان داستان رابطه گذشته‌اش با یک زن جوان و عجیب را برای هم‌سفرش بازگو می‌کند.

۳۸ سال پس از وقایع فیلم کلاسیک «زیبای روز» اثر لوئیس بونوئل، هانری هوسون فکر می‌کند یک شب سورین را در یک کنسرت می‌بیند. او سورین را تعقیب می‌کند، او را با گذشته‌اش روبرو می‌سازد و سپس انتقامی آرام از او می‌گیرد.

یک زن بیوه پس از از دست دادن جایگاه خود در میان نخبگان جامعه، دوباره ازدواج می‌کند و خانواده جدیدی تشکیل می‌دهد.

زن جوان، اصیل، زیبا و معنوی با پزشکی دلسوز که عاشق اوست ازدواج می‌کند. او نسبت به شوهرش احساس محبت دارد اما عاشقش نیست. کمی بعد، او ناخواسته عاشق پدرو آبرونوزا، شاعر و هنرمند اجرا می‌شود. پدرو نیز عاشق اوست. زن فاصله خود را با او حفظ کرده و عشقش را نزد دوستی که راهبه است و سپس نزد همسرش اعتراف می‌کند. عطش عشق و حسادت، شوهر را از پا درمی‌آورد و زن در حالی که او ضعیف و رنجور می‌شود، از او پرستاری می‌کند. با مرگ شوهر، او می‌تواند ازدواج کند و اشتیاقش را ابراز نماید، اما آنچه انجام می‌دهد و نحوه توضیح دادنش، به ویژه برای دوست راهبه‌اش، در قلب فیلم قرار دارد. نگاهی به زندگی در صومعه و اجرای آبرونوزا روی صحنه، تضاد و تفسیری خاموش ارائه می‌دهد.

یک فیلم درام آنتولوژی با ساختار آینه‌ای و شاعرانه بر اساس هویت اگزیستانسیال. در بخش «جاودانگان» که اقتباسی از نمایشنامه هلدر پریستا مونتیرو است، دو پزشک مشهور، پدری ۸۰ ساله و پسر ۶۰ ساله‌اش، به پیری و مرگ می‌اندیشند. بخش «سوزی» بر اساس داستانی از آنتونیو پاتریسیو، در دهه ۳۰ روایت می‌شود؛ جایی که یک زن جوان روی تخت جراحی جان می‌سپارد. بخش «مادر رودخانه» نیز برگرفته از افسانه آگوستینا بسا-لوئیس درباره زندگی ابدی است.

در یک آسایشگاه روانی، بیماران خود را در قالب شخصیت‌هایی چون عیسی، لازاروس، مارتا، مریم، آدم، حوا، سونیا، راسکولنیکوف، آلیوشا و ایوان کارامازوف، یک فیلسوف، یک پیامبر و سنت ترزای آویلا می‌بینند و بخش‌هایی از کمدی الهی را بازگو می‌کنند.

بخش‌هایی از کل تاریخ نظامی پرتغال از طریق فلاش‌بک روایت می‌شود؛ در حالی که یک دانشجوی تاریخ که به سربازی اعزام شده، این رویدادها را برای هم‌رزمانش در حین رژه در یک مستعمره آفریقایی در حال شورش در سال ۱۹۷۳ بازگو می‌کند.